• Nombre de visites :
  • 2068
  • 9/1/2014
  • Date :

Vois

shams langueroudi

نگاه کن، پرندگان زمستاني، چگونه در دل من خود را گرم مي کنند

و ماه نيمه، در طراوت روحم، نيم ديگر خود را مي جويد

ببين چگونه تو را دوست دارم

که آفتاب يخ زده در رگ هايم مي خزد

و در حرارت خونم پناهي مي جويد .

دوستت دارم

افيانوس ها

کنار جوي خانه تو زانو مي زنند

و رد قدم هاي تو را مي بويند

توفان ها

به کناري مي ايستند

تا نسيم بلورينت بگذرد

تاريکي ها کنار خانه تو جمع مي شوند

تا طرح مردمکان تو را بگيرند .

دستي که تو را خلق کرده بود

تبعيد شده از بهشت

چشمي گريزت را ديد و سخني نگفت

تبعيد شده از بهشت

تو راز بهشت را

با خنده هاي درخشانت فاش کرده اي.

اي طعمه زندگي!

بال ستاره هاي گمشده!

تمشک غزل!

طراوت شادماني!

بگذار

بال در بال آفتاب غرق شده در افق

به سوي تو پارو کشم

بگذار

با ستاره هاي زغال شده بر دو پاره آسمان بنويسم

خون تباه شده در گلوي پلنگي زخمي بودم من

که دام تو درمانم کرد .

دهانت

آشيانه شادماني است

گلويت

خفيه گاه پرنده رنگين کماني که از کف شيطان گريخت

چشمت

دو سوره از ياد رفته بود

که بر سر راهم يافتم

دکمه هاي پيرهنت

خرده ريز ستاره هايي است

که به ديدار تو از نرده آسمان خم شدند

و در کف من افتادند .

اي ماهي يونس!

جرقه بي انتها!

تو را

ساعت سازي کور با من آشنا کرد

که راز زمان را نمي ديد

و بال هاي تو را ديدم من

که در آسمان ها مي جنبيد

و انتظار شانه هاي مرا مي کشيد

بال نقره يي از صدف

که در اقيانوس تشنه جاودانگي غرقم کرد .

غزال کرم پوشم که نهنگ بياباني را صيد کرده اي !

تلالو جادو!

حلاوت صبح ستاره شسته!

خدايت بودم

و تو را آفريدم

تا سجده کنم در کنارت

Comme les oiseaux

D’hiver viennent chercher

La chaleur de mon cœur!

Comme la demi-lune

Recherche sa moitié dans mon âme fiévreuse!

Comme mon amour est grand

Pour qu’un soleil gelé monte ainsi dans mes veines

Et cherche son refuge

Dans le feu de mon sang

Je t’aime,

Au bord de tes ruisseaux, les océans s’inclinent,

Humant la trace de tes pas,

Les orages s’écartent devant ton souffle pur,

Les ténèbres s’amassent autour de ta maison

Afin de se saisir du schéma de tes yeux

La main qui te créa et cet œil qui te vit t’échapper sans le dire

Furent bannis de l’Eden, mais c’est dans ton rire clair

Que l’Eden se trouvait

Ô, nourriture de vie! Ô framboise des mots dans une ode à l’amour,

Aile d’astres perdus

Laisse-moi ramer vers toi tandis que le soleil

Se noie sur l’horizon

Laisse qu’avec le charbon des étoiles j’écrive,

Sur deux fragments de ciel:

"Je fus le sang pourri qu’un léopard blessé retenait dans sa gorge,

Ton piège m’a sauvé"

Ta bouche est le nid de la joie

Ta gorge, l’antre d’un oiseau

Tout arc-en-ciel

Enfui d’entre les mains du diable

Tes yeux sont deux versets perdus puis retrouvés

Sur le cours de ma route

Les boutons de ta robe: des plumetis d’étoiles qui

Penchées, pour te voir, sur la rampe des cieux

Tombèrent dans mes mains

Ô, poisson de Jonas!

Etincelle sans fin!

Tu me fus présentée par un horloger qui, aveugle, n’avait pas

Compris ce qu’est le temps

Et j’ai vu que tes ailes frémissaient dans le ciel

Dans l’attente de se poser

Sur mes épaules

Des ailes de l’argent des nacres qui me firent me noyer dans la mer

Assoiffée d’infini

Ma gazelle aux tons sable qui réussit à prendre le monstre du désert!

Lumière enchanteresse!

Douceur d’une aube mouillée d’étoiles!

Je fus ton dieu et te créai

Pour me prosterner avec toi

Shams Langueroudi

Sources:

Teheran.ir

N-poems.blogsky.com

  • Imprimer

    Envoyer à un ami

    Commenter (0)